غزل شمارهٔ ۵۵۵۵

برداشت: من از آسیب و درد ناشی از خطی که روی چهره‌ات است، بیشتر می‌لرزم، چنان‌که در برابر آسیب‌هایی که به جانم می‌رسد، نگران‌تر و حساس‌تر می‌شوم.

برداشت: عزیزانی که به خاطر محبت و محبت‌بازی در سختی‌ها قرار می‌گیرند، مثل کسی هستند که در آغوش پدر از سختی‌ها و زندان‌ها می‌لرزد. در واقع، احساس نگرانی و تزلزل در وضعیت‌های دشوار را به تصویر می‌کشد.

برداشت: خطر عریانی بیشتر است، مانند شمعی که در فانوس قرار دارد و در برابر جان خود بیشتر می‌لرزد. من همان شمع هستم.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند مرا به خاطر عمر جاویدانش سپاسگذار کند، چرا که من به اندازه‌ی آبرویم از آب حیات بیشتر دچار نگرانی و اضطراب هستم.

برداشت: من حال ناخوش و مشکلاتم را همچون گنجی پنهان می‌کنم، زیرا در برابر سختی‌ها و کمبودها بیشتر لرزان و ناتوان می‌شوم.

برداشت: کمان باعث می‌شود که تیر پرواز کند، در حالی که تیر بدون پر در آغوش وصال از ترس جدایی بیشتر می‌لرزد.

برداشت: مرا مانند مور می‌دانند که فقط به چیزهای کوچک و بی‌اهمیت قانع هستم، غافل از اینکه من در برابر هر دانه از امکانات و ثروت‌های بزرگ و ارزشمند دنیا بسیار بیشتر می‌لرزم و نگرانم.

برداشت: بلبل از من کناره‌گیری می‌کند و نمی‌داند که من به خاطر این گلستان بیشتر از باغبان مضطربم.