غزل شمارهٔ ۵۵۵۳

برداشت: چه روز خوشی خواهد بود که در دل اصفهان خانه‌ای بسازم و زیبایی‌های زنده‌رود را آن‌چنان وصف کنم که زبان قلمم شیرین‌زبان شود.

برداشت: مثل نسیمی به دور سر آن باغ زیبا می‌چرخم و در هر شاخه‌ای که دل من به آنجا بنشیند، آشیانه‌ای برای خود می‌سازم.

برداشت: چشم‌هایم روشن می‌شود از زیبایی چشمانش، و از اشک‌های خوشحالی‌ام زندگی تازه‌ای می‌سازم.

برداشت: من با همه قدرت و شجاعتی که دارم، بازار شیرین و دل‌نشین اصفهان را تحت تأثیر قرار می‌دهم و آن را به دست می‌گیرم. همچنین با نیرویی که در خود می‌بینم، شتابی برای فتح و پیروزی به وجود می‌آورم.

برداشت: صدا یا ندای آب حیات به جوانمرد می‌رسد، اما چرا مانند خضر که دارای اراده و شجاعت کمتری است، من زندگی جاودانه‌ای برای خود نخواهم ساخت؟

برداشت: مژگان چشمم خواب نرم و دلپذیری به من می‌بخشند، اما چرا باید جای آرامش خود را با تیز و برنده کردن اشیای خطرناک پر کنم؟

برداشت: به خاطر محبت و گرمایی که احساس می‌کنم، حتی اگر پایم را بر سنگ بگذارم، می‌توانم زندگی را به جریان بیندازم و آن را متحول کنم.

برداشت: در میان تضادهایی مانند آب و آتش، سعی کردم راهی برای ایجاد صلح پیدا کنم، اما نمی‌دانم چگونه می‌توانم تو را به من نزدیک و مهربان‌تر کنم.

برداشت: صائب به قدری استعداد و توانایی دارد که می‌تواند با قدرت کلامش، حتی نور شمع طور را خاموش کند.