غزل شمارهٔ ۵۵۵۲

برداشت: چشم‌های آشفته من مانند زلفی است که در سوگ ساخته شده و حالتی زنجیرگونه دارد، گویی برگ‌های پاییزی به تدبیر روزها نگاهی انداخته‌اند.

برداشت: از سرزمین تأثیرات، هیچ‌کس نمی‌داند که زاری من به کجا می‌رسد و چه نسبتی با سر و صدای من دارد.

برداشت: اگر بی‌خبر به شکار بی‌گناهی بروم، چون زخم تازه‌ای باز شود، خون از چشمانم جاری خواهد شد.

برداشت: عشق و زیبایی معشوق مانند یک طاق بلند و باشکوه است که همیشه در کانون توجه قرار دارد. اما اگر به ظرافت و جذابیت زلف‌های سیاه و نرم شبگار من نگاهی بیندازید، متوجه می‌شوید که این زیبایی هم به هیچ وجه کم نیست و همان‌طور که چین و چروکی در زلف‌ها وجود دارد، نشان‌دهنده‌ی خاص بودن و منحصر به فرد بودن آن‌هاست.

برداشت: من به دنبال удовлетворения هستم، اما چرخ زندگی‌ام به سمت ناامیدی می‌چرخد، زیرا هر بار که به در جدیدی می‌روم، زنجیرهایم بیشتر و بیشتر می‌شوند.

برداشت: به دلیل زحمت‌ها و اندوه‌هایی که از روزگار دیده‌ام، هلال عید برایم مانند ناخن شیر به نظر می‌آید.