غزل شمارهٔ ۵۵۵۱

برداشت: من به دنیای مادی و لذت‌های آن وابسته نیستم و از آن دل نمی‌کنم، همچنان که یوسف نمی‌توانست از نگاه‌های زیبا و محبت‌آمیز زلیخا چشم بپوشد.

برداشت: من نمی‌توانم از تنهایی خود بیرون بیایم و به گفتگو با دیگران بپردازم، مانند عنقای افسانه‌ای که از کوه قاف به عقب برنمی‌گردد.

برداشت: این جمله به بیان این احساس می‌پردازد که نویسنده با وجود سختی‌ها و بار سنگینی که ممکن است بر دل‌ها وجود داشته باشد، به شادی خود ادامه می‌دهد. او می‌گوید که حتی اگر غم و نبود چیزی در دل‌ها احساس شود، نمی‌خواهد این بار را از دل‌ها بردارد. به نوعی، او به پذیرش شرایط و ادامه زندگی با شادی و امید اشاره دارد.

برداشت: در این دریا، هیچ صدفی بدون گوهر وجود ندارد. اگر من از تماشای این زیبایی دست نکشم، نشانه‌ی نادانی من است.

برداشت: به این ابر تیره امید دارم، لب خشک من به خط زیبای آن لعل شیرین برنمی‌گردد.

برداشت: من به زیبایی و قامت بی‌نقص تو نگاه می‌کنم و از قامت تو که مانند سرو باغستان ناز است، هیچ چیزی نمی‌خواهم.

برداشت: تا زمانی که مانند صبح، آینه ی تاریک من روشن نشود، دست های ناتوانی را از دامان شب ها برنمی دارم.

برداشت: هنر نمی‌تواند از عیب و نقص شکل بگیرد. من مانند طاووس، که با وجود زیبایی و بال‌های رنگینش خود را مخفی کرده، به خاطر عیب‌ها و مشکلاتم، از جایی که هستم حرکت نمی‌کنم.

برداشت: من بدون هیچ توقعی همه چیزم را در اختیار دست نیازمندان می‌گذارم، زیرا مانند ابر هستم که از بزرگی و همت خود هیچ‌گاه درخواست و تقاضایی نمی‌کنم.

برداشت: در کار میهمانان بزرگوار نباید چیزی را از امروز برای فردا برداشت کرد، بنابراین من هیچ توشه‌ای برای فردا جمع نمی‌کنم.

برداشت: اگر تو از درد و رنج فاصله بگیری و راهی راحت و هموار برای خود پیدا کنی، من حتی با وجود اینکه بیدرد و بدون مشکل هستم، از جایی که هستم تکان نمی‌خورم.

برداشت: تو که غیرت نداری، از زندگی لذت ببر، چون من از نافرمانی‌ام در دنیا درس عبرت نمی‌گیرم.

برداشت: اگر گردن‌فرازی کند و سر مرا به آسمان ببرد، باز از پای این لیوان، مثل یک پرنده، دست برنمی‌دارم.