غزل شمارهٔ ۵۵۵۰

برداشت: نیمه‌ای از غم را مانند درخت سرو تجربه می‌کنم، اما از بی‌توجهی دیگران شاد هستم. اگرچه چیزی در دست ندارم، اما همین که آزاد هستم برایم کافی است.

برداشت: چه زمانی به من می‌رسد؟ خود را ببین که زاهد با پای خود چگونه به من می‌نگرد. من مانند جاذبه دریای رحمت، هادی و راهنما دارم.

برداشت: ای فلک، در جنگ با من، تخم سست و ناتوان خود را پرتاب نکن، چون من در دل خود، قدرتی مانند بیضه‌ی فولادی دارم.

برداشت: به روی صفحات دنیا، خطی نادرست را چون جوانمردان به خوش شانسی، با سبکی و آزادگی می‌نویسم.

برداشت: همچون اینکه آه عاشقی از دلش برمی‌خیزد، کسانی که درک و احساس ندارند، اگر می‌فهمیدند، مانند من دلی پر از محبت و احساس دارند.

برداشت: از ترس آتش سوزان، دل من مانند بید می‌لرزد. اگر شادی‌ای دارم، مثل گلی هستم در میان گلستان.

برداشت: چرا مثل سروی که از ترس پاییز می‌لرزد، من هم به خودم می‌لرزم؟ چون در دستانم هیچ دستاوردی ندارم، حتی آزادی‌ای که می‌خواهم.

برداشت: اگر نمی‌توانی مرا سرزنش کنی، چرا که در شب‌ها خواب نمی‌روم و در عوض به زیبایی‌های معنا فکر می‌کنم، باید بدانی که من به مانند دامادی به این معانی علاقه‌مند هستم.