غزل شمارهٔ ۵۵۴۷

برداشت: نگاه پر از محبت تو قلبم را دگرگون می‌کند، به من توجه کن ای سختی‌های زندگی، چون هنوز امیدی در دلم دارم.

برداشت: وقتی که به یاد آرزوی آزادی می‌افتم، تو غافلگیر می‌شوی و من هم در دنیای خودم مشغولم و مثل پرنده‌ای هستم که به رهایی فکر می‌کند.

برداشت: برای به دست آوردن شیر از سنگ، باید با نیشگون گرفتن و تلاش بسیار، از عهده کار دشواری برآیم، در حالی که به نظر می‌رسد بی‌دست و پا هستم.

برداشت: هرگز گردن خود را برای تسلیم در برابر دشمن خم نخواهم کرد، حتی اگر در شرایط سختی به سر ببرم. من هنوز هم دلی و دست توانمندی دارم.

برداشت: ای زاهد، بهتر است به گوشه‌ی محراب بروی و در آنجا آرام بگیری؛ زیرا من در دل هر کسی که هستم، درد و سوز عشق را تحمل می‌کنم.

برداشت: متعجبم که در روز قیامت، چه حسابی از من خواهند گرفت، زیرا من در دفتر وجود، یک نفر بی‌اعتبار دارم.

برداشت: مقابل من نیروی مخالفی وجود دارد که می‌کوشد مانع پیشرفتم شود، اما او نمی‌داند که من به قدری تسلیم و آماده‌ام که همچون فردی آرام در کنار دریا ایستاده‌ام.

برداشت: من به خاطر ناتوانی‌ام به این حال و روز افتاده‌ام، اما اگر کسی دست مرا بگیرد، دست توانی دارم که می‌تواند مرا یاری کند.