غزل شمارهٔ ۵۵۴۶

برداشت: هرچند که از درگاه یار دورم، اما طوری راهی برای رسیدن به او دارم. حتی اگر چیزی نداشته باشم، اما اگر شبی در آغوشش بیفتم، همه چیز برایم جبران خواهد شد.

برداشت: من در زندگی چیزی از خوشبختی و امید ندارم، اما از درد و حسرت درونم ستاره‌هایی دارم که نشان‌دهنده‌ی غم‌هایم است.

برداشت: در این گلزار، من به مانند شبنم، دل شاد و خوشحالی دارم، و نمی‌دانم که چطور با خار و گل، که نمایانگر تضاد هستند، هماهنگی یا ناسازگاری ایجاد کنم.

برداشت: از دامن رحمت و پذیرش دعا، دستم به امید کوتاه است و جز ترک کردن خواسته‌ام، در دعا چیزی ندارم. اگر خواسته‌ای هم داشته باشم، نمی‌توانم به آن دست یابم.

برداشت: از فریادهایی که از گلویم برمی‌خیزد، مانند نی می‌سوزم و مشخص می‌شود که به خاطر آسیبی که در دل دارم، دلیلی پنهانی برای شکرگزاری از لبانم وجود دارد.

برداشت: از آن خوشبختی که در ذهنم دارم، مانند گوی بازی چوگان در دلم می‌رقصد و همیشه در نگاه من مانند میوه‌ای خوش‌رنگ و خوشبو است.

برداشت: در زندگی من، مانند ناله‌ای مداوم و خسته‌کننده، درد و رنجی وجود دارد که با آن آشنا هستم. گویی در دست من، مانند زلف‌های بلند کسی، شبی را سپری می‌کنم که پر از اندوه و غم است.

برداشت: من حال و هوای دل نازک محبوبم را درک کرده‌ام، بنابراین به اندازه زمین، خود را به پایش می‌افکنم و بر سرش گل‌برگ می‌ریزم.