غزل شمارهٔ ۵۵۴۵

برداشت: من با وجود اینکه دستم بسته است و نمی‌توانم کمک زیادی کنم، اما قلبی سخاوتمند دارم که می‌توانم چندین جام خالی را از خوبی و نیکی پر کنم.

برداشت: درد و رنج ناشی از ناکامی چه تأثیری می‌تواند بر من بگذارد وقتی که دل من دیگر هیچ آرزویی ندارد و به آرامش رسیده است؟

برداشت: در میان افراد آزاد و سرفراز، برای من همین کافی است که با وجود بی‌نتیجه بودن، همچنان مثل سرو خود را سرزنده و شاداب نگه دارم.

برداشت: این جمله نشان‌دهنده‌ی شفاف بودن سخن گوینده است. او مانند طوطی که صحبت می‌کند، از کلامش در مکان خلوت منعکس‌کننده‌است و توانایی گفت‌وگو را دارد. در واقع، او مطمئن است که در بیان خود ابهامی وجود ندارد و می‌تواند به راحتی ارتباط برقرار کند.

برداشت: در این متن، شاعر به زیبایی و شجاعت مردان دلیر اشاره می‌کند. او می‌خواهد که چهره‌ی این شجاعان را مانند گل در میان باغی زیبا ببیند و اگر آب و جریانی داشته باشد، این زیبایی و شکوه را بیشتر نمایان کند.

برداشت: من هیچ ادعایی جز پاکی و بی‌آلایشی ندارم، و اگر به خاطر زندگی‌ام بتوانم نفس بکشم، تنها به خاطر این است که در پی رفت و آمدها هستم.

برداشت: اگر دیگر نمی‌توانم اطاعت کنم، خوشحالم که به خاطر اشک‌های ندامت، همیشه خود را پاک می‌سازم.

برداشت: از آن‌چه می‌گویم تعجب نکنید اگر بوی خون به مشام شما برسد، چون من همیشه تیغی تیز و آبدار دارم که بر گلوی من قرار دارد.

برداشت: امید دارم که پرده‌ای از نیکویی روی خود بپوشانم. ای وای از غفلت که من از تارهای کفن، دوختنی از لحظه‌های چشمم دارم.

برداشت: از دیدن محبوبم نتوانستم کمترین آرامشی پیدا کنم. شوق و دلمشغولی‌ام به اندازه‌ای است که مانند پروانه‌ای بی‌تاب به دور شمع دور می‌زنم و شعله آتش را زیر پای خود حس می‌کنم.

برداشت: صائب نگران است که برای عزیزانش دردسرهایی به وجود خواهد آمد، زیرا او مانند شرابی است که در سبو قرار دارد و بدون خماری احساس می‌کند.