غزل شمارهٔ ۵۵۴۳

برداشت: هرچند که من در زندگی‌ام تنها به اندازه یک دست زمین دارم، اما از افرادی که نیازمند هستند، اطراف خودم ثمرات و برکات زیادی جمع کرده‌ام.

برداشت: من بدون همراهی کسی که محبتش را احساس کنم و نتوانم حرف بزنم، غمگین و دلشکسته‌ام؛ وگرنه در دل خود ناله‌های زیادی دارم که مانند نی در آستینم به هم پیچیده‌اند.

برداشت: اگر به جای اینکه خوشه‌ها را پراکنده کنم، خرمن را به پای کسی بریزم، همین که از فردی که خوشه‌ها را می‌چیند تأثیر بگیرم، برای من کافیست.

برداشت: من به خاطر علاقه‌ام به تو، دل‌گرمی و شوقی درونم دارم که مانند آتش می‌سوزد و این وضعیت در من به خاطر حواس پرتی و نادانی‌ام بیشتر شده است.

برداشت: من در میان خطرات و مشکلات، در انتظار انتقام سرنوشت هستم. فرصتی برای خوشحالی ندارم و مانند مینا، خوشحالی و غم را در یک زمان و در یکجا جمع کرده‌ام.

برداشت: سنبلستان هرگز به بیابان جنون تبدیل نخواهد شد، زیرا من نشانه‌های دیوانگی را از آن نقش و نگارهای زیبا و دلربا دارم.

برداشت: از دل خود غافل نشو و به زلف‌های معطرش فکر کن، چون در این شب تاریک، راز و شوق سوزان در دل دارم.

برداشت: در برابر پروردگار، به خاطر نعمت‌هایی که دارم، باید شکرگزاری کنم. با این حال، حس لعن و نفرین را بر روی پیشانی‌ام احساس می‌کنم که به دلیل دشواری‌های زندگی و نداری جلب توجه می‌کند.

برداشت: در این باغ، مانند گل‌های دیگر، من نیز باید جمع و جور بمانم؛ چرا که از هر قطره شبنم، نگاهی پرشور در انتظار من است.

برداشت: من مانند دیگران نیستم، حتی اگر صاحب دارایی و ثروت باشم. خوشحالم که به لطف سرنوشت، زبان و گفتگوهای بی‌ارزش ندارم.

برداشت: با یک نفس می‌توانم به سرعت از هفت مرحله عبور کنم و به آسمان‌ها برسم، در حالی که دلم پر از شوق و هیجان است و زیر زین، احساسات و ناآرامی‌هایم را دارم.

برداشت: وقتی به چشم من دنیا روشن نیست، مثل سیاهی که به آن اشاره می‌شود. من نیز مانند یک نگین در دل افراد، از جستجوی نام و آوازه دوری می‌کنم.