غزل شمارهٔ ۵۵۴۲

برداشت: من از ناله‌های سوزان و آتشین خود، امید و نشاطی پیدا کرده‌ام که در گذشته، دلشکستگی‌ها و دردهایم را در چین و چروک‌های پیشانی‌ام حس می‌کنم.

برداشت: ای تماشایی، بی‌ملاحظه به باغ گل نرو، چرا که من در هر گوشه و شکاف دیوار، اندوهی پنهان دارم.

برداشت: مدت زمانی را بارها اشک‌هایم را بر چشمانم می‌مالم. من در فقر و بی‌چیزی هستم، اما چه می‌توانم بکنم؟ تنها یادگاری که از دل دارم همین است.

برداشت: از من، ابر و رعد و برق و گریه وجود دارد. صائب، در این بی‌نتیجه‌گی، در هر گوشه‌ای صدها خوشه‌چین دارم.