غزل شمارهٔ ۵۵۳۹

برداشت: از دامن زمین نمی‌توانم جدا شوم، زیرا سنگینی باری که بر دوش دارم، بیشتر از خواب شب است.

برداشت: در این محل پر از نعمت‌ها، با وجود اینکه چیزهای متنوع و زیادی در اطرافم هست، دل و چشم من از دیدن و داشتن آن‌ها سیر و راضی نیستند.

برداشت: هر کسی که به دنیا نگاه کند، به نوعی از آن سیر می‌شود. اما من به دنبال کسی هستم که مانند من، طلایی خاص دارد و می‌تواند دنیای خود را با آن تغییر دهد.

برداشت: من هرگز از عشق او نمی‌نالیدم و این احساس درونم را نمی‌توانم به زبان بیاورم، مانند زنجیری که مرا به سکوت واداشته است.

برداشت: صیاد از ترس در خانه‌اش متوجه سایه خود می‌شود و در این فضای وحشتناک، به شکار نگاهی می‌اندازد که من دارم.

برداشت: از شرم و خجالت، آهی که در دلم است همیشه بی‌اثر می‌ماند و از تیرکمان کج و معوجی که من دارم، هیچ چیزی به هدف نمی‌رسد.

برداشت: شجاعت باید در دست دشمنی قرار نگیرد، زیرا سلاح من تیزتر از شمشیر است.

برداشت: در پیری، شراب کهنه مرا همیشه جوان نگه می‌دارد، زیرا من از شاگردان این سالخورده‌ای هستم که دارم.

برداشت: آیا فقط در خواب می‌توان به هدف نهایی رسید؟ در این مسیر من، که به دلیل بی‌انگیزگی در شب‌های تاریک، دچار ضعف هستم، چطور می‌توانم به آن هدف برسم؟