غزل شمارهٔ ۵۵۳۵

برداشت: نمی‌دانم چه رابطه‌ای با نسیم خنک و دلپذیر دارم که هم در سرزمین مصرم و هم در کنار مکان غم‌انگیز بیت الحزن احساس می‌کنم.

برداشت: آیینه صبح قیامت را غبارآلود کرده است، چرا که من این زبان را دارم که می‌تواند به شکایت و شکوه بپردازد.

برداشت: اگر دنیا از من روی گرداند، برایم اهمیتی ندارد؛ چون سخن و گفتار من ارزشمند است و من در آن غرق شده‌ام.

برداشت: من نه مانند خار هستم که وجودم باعث ننگ و آفت باشد، بلکه مانند گلی هستم که در باغستان وجودم زیبا و محترم است. من از نظر شهرت و اعتبار برمندی دارم و در سرزمین یمن مورد توجه و احترام هستم.

برداشت: من شگفت‌زده‌ام که این همه زیبایی و صدا از من دور شود، در حالی که دنیا مانند آینه‌ای است و من طوطی‌ای دارم که شیرینی سخن می‌گوید.

برداشت: چرا باید از سایه‌ام بترسم، مانند غزالی که از شیر می‌گریزد؟ زیرا در دل خود بویی از مشک دارم، همانند آهوی زیبا و خوش‌بو از ختن.

برداشت: به دامن من دست نزن، چرا که وجود من مانند شعله‌ای پرنور و با ارزش است. من به حق و حقیقت گرمای ویژه‌ای در جمع دارم.