غزل شمارهٔ ۵۵۳۴

برداشت: من از زیبایی و آواز خوش گل‌های چمن لذت می‌برم و به خاطر این زیبایی، در دل خود جواهر باارزشی دارم که شهرتش به یمن می‌رسد.

برداشت: اگر به جمع نمی‌آیم، به خاطر این نیست که از تنهایی خوشم می‌آید؛ بلکه کلامی که بی‌صورت است، مرا در خود جای داده و من هم در آن کلام وجود دارم.

برداشت: این شخص از عشق و احساسات عمیق خود صحبت می‌کند و به نوعی به مقایسه خود با دیگران می‌پردازد. او به هیچ‌کس نمی‌تواند اعتماد کند، چرا که خود را مانند سنگی محکم و با روحیه‌ای سرسخت می‌داند، در حالی که دیگران را بی‌پایه و ضعیف می‌بیند. به عبارتی، او احساس می‌کند که در عشق و بررسی حالات درونی‌اش، هیچ‌کس توانایی و عمق احساسات او را ندارد.

برداشت: حجاب نور وحدت باعث نمی‌شود که من نتوانم زیبایی‌های شمع را ببینم، چون مانند پروانه‌ای هستم که به سوی شمع جذب می‌شود و از جمع دیگران جدا شده‌ام.

برداشت: از آب زندگی جان خشک من دوباره تازه می‌شود، مانند عقیق درخشانی که در خاموشی در دهان دارم.

برداشت: بو و عطر پیراهن یادآور یوسف برای من است و من به همین خاطر راضی‌ام، چرا که هیچ‌کس نیست که به این نعمت که در اختیار دارم، حسودی کند.

برداشت: اگر دیگران در غربت دچار درد و رنج شوند، برای من نیز که در وطنم هستم، داغ غریبی وجود دارد. دل من مانند لاله‌ای است که در وطن با درد و اندوه خود می‌سوزد.