غزل شمارهٔ ۵۵۳۲

برداشت: من در تاریکی‌های این جهان با سخن راست چون شمعی که نور می‌افشاند، روشنی می‌آورم و از حقیقتی که در وجودم دارم، همچون آتش در دل خود، آگاه هستم.

برداشت: من نرفتم، هرچند که تحت فشار مردم بودم. از نشانه‌هایگذشته‌ام، نوری برای روشنگری مسیر کاروان به همراه دارم.

برداشت: من از زیبایی و جذابیت تو به حدی دلزده و خسته شده‌ام که اگر حتی زخمی از آن بیفتم، باز هم نمی‌توانم به آن ابرو و کمان تو دل ببندم. زیرا من در دل خاک، امیدهای زیادی دارم که از جانم زیا تر هستند.

برداشت: من را از روز قیامت به سوی آرامش می‌برد، عقیقی که در ذهنم دارم و شیرینی‌اش را زیر زبان حس می‌کنم.

برداشت: ای شبنم، از دیدار خورشید بهره‌وری کن، زیرا من حالتی ناپایدارتر از برگ‌های پاییزی دارم.

برداشت: نگران نباش به خاطر مشکلاتی که ممکن است پیش بیاید، چرا که من تجربه و قدرت لازم را برای مقابله با چالش‌ها دارم. در درون من، استحکام و ارزش واقعی وجود دارد که می‌تواند هر آزمایش و سختی‌ای را تحمل کند.

برداشت: من مانند سروی بی‌ثمر، از آزادی به همین مقدار راضی‌ام که در فصل خزان، هنوز برگ‌های شادی روزهای بهار را دارم.