غزل شمارهٔ ۵۵۳۱

برداشت: من امیدی دارم به نرمی و لطافت زندگی که مانند افرادی که در جهان فقط به مال و ثروت می‌پردازند، نباشم. با اینکه دیوانه‌ام، اما هنوز به زیبایی‌ها و خوشی‌های زندگی فکر می‌کنم و از آن‌ها لذت می‌برم.

برداشت: من نور خورشیدم و هرگز از خودم سرپیچی نمی‌کنم، حتی اگر بر فراز آسمان باشم، همیشه توجه و نگاهی به درگاه و منزلت دارم.

برداشت: هر جا که بروم، شکست و ناکامی دنبالم است. همیشه مانند رنگ عاشقان در فصل پاییز، غم و اندوه را با خود دارم.

برداشت: زبان ناپسند من باعث شده که دیگران درباره‌ام قضاوت کنند. در دنیای واقعی چرا باید به مانند خوشه‌ای که به جلو خم شده، در برابر دیگران سر فرود بیاورم؟

برداشت: گل به من از طریق شکاف دیوار پیغام می‌دهد، لازم نیست من دامن را در پیش باغبان نگه‌دارم.

برداشت: به نظر می‌رسد که من چهره‌ای شاداب دارم و مانند صبحگاهان خندانم، اما در باطن در درونم درد و رنجی به شدت سوزان مانند گرمای خورشید وجود دارد.

برداشت: من هیچ ارتباطی با جاذبه‌های دنیایی ندارم و مانند سروی که ریشه در خاک ندارد، آزاد هستم. قلب من آماده پرواز است، مانند برگ‌هایی که در فصل پاییز می‌ریزند.

برداشت: من از چرخ تقدیر و سرنوشت فرار می‌کنم، چرا که مانند تیری که از کمان رها می‌شود، آماده‌ام که در برابر سختی‌ها و شکست‌ها مبارزه کنم.

برداشت: من در برابر مشکلات کوچک مانند نخل هستم که از هم نمی‌پاشد. اگرچه ذهنم شاید از نظر فکری تحت فشار باشد، اما روحی قوی و استحکام دارم.

برداشت: من در جهان همت و اراده‌ای مانند زلیخا نمی‌یابم، و اگر نبود، من خود یوسف را در کاروان خود دارم.

برداشت: من درک کرده‌ام که دوستانم حساس و لطیف هستند، بنابراین مانند غنچه‌ای که در سکوت می‌ماند، با وجود اینکه احساسات و حرف‌های زیادی برای گفتن دارم، به آرامی و بی‌صدا می‌گذرانم.