غزل شمارهٔ ۵۵۳۰

برداشت: برو ای ساقی، چون من در جام خود مشروب دیگری دارم و در شیشه‌ای، تصویر زیبایی متفاوت از آنچه که هست، تماشا می‌کنم.

برداشت: مرا مانند نرگس مست و زیبا رها کن ای ساقی، چون من این پیکر طلایی را برای نوشیدن شراب دیگری در نظر دارم.

برداشت: چشم من به هیچ خورشید و زیبایی دیگری روشن نمی‌شود. این شمع را برای زیبا کردن مجلس شخص دیگری دارم.

برداشت: به نظر می‌رسد که از دور، تیغی زهرآلود دیده می‌شود، در حالی که من خودم این درد و سوزش را از شاخسار دیگری احساس می‌کنم.

برداشت: نمی‌خواهم که در مسیرم موانع و مشکلاتی مانند سنگ‌های دریا وجود داشته باشد، زیرا در ذهنم آرزوی سفر به دریاها و دنیای جدیدتری را دارم.

برداشت: غم و اندوهی که در دلم هست، به راحتی از بین نمی‌رود و مانند کوهی بزرگ روی دوشم سنگینی می‌کند. من همچون لاله‌ای هستم که درد و رنج را در دل می‌پرورانم و این دردها به من تعلق دارند، گویی کوه و دشت متفاوتی را تجربه کرده‌ام.

برداشت: من مجنون نیستم که به چشم‌های زیبای آهوها خیره شوم، بلکه نگاه من به گوشه چشمان معشوقی دیگر است.

برداشت: تشخیص و درمان من به وسیله این پزشکان تنها باعث افزایش دردهایم می‌شود. من تنها این درد گرانبها را از یک نجات‌دهنده دیگر می‌طلبم.

برداشت: هر دلی به نوعی از خالق خودش تاثیری خاص دریافت کرده است، اما من به خاطر داغی که در دل دارم، اثر این درد را در تمام اعضای بدنم احساس می‌کنم.

برداشت: تو برای رسیدن به بهشت زحمت می‌کشی، اما من برای تو دلی دیگر دارم و خودم هم جایی دیگر قرار دارم.

برداشت: یوسف به من می‌گوید که کالای خود را به من ارائه کند، اما او نمی‌داند که من این جان کوچک را برای آرزوی دیگری دارم.

برداشت: من را وادار نکن که در مورد زیبایی‌های بهشت صحبت کنم، زیرا من در دل خود آرزوی معشوق دیگری دارم.