غزل شمارهٔ ۵۵۲۶

برداشت: در ذهنت آشفته‌ای که از بسیاری از راه‌ها پر شده، صبح در برابر چشمانم همچون خطی از اشک و غم به نظر می‌رسد.

برداشت: هر جا که ظاهر شوی، هرگز از نظر من دور نیستی؛ زیرا من در هر گذری، در انتظار تو هستم.

برداشت: از شوخی و لطافت آن معشوق، چنان حیرانم که اگر صد تصویر از چهره‌اش بگیرم باز هم نمی‌توانم او را در ذهنم مجسم کنم.

برداشت: اگر بخواهم احساسات درونم را بروز دهم، ممکن است که باعث آزار خودم یا دیگران شوم، چون درونم پر از درد و غم پنهانی است.

برداشت: مرا با مشکلات و انتقادها تنها بگذار، ای کسی که ظاهر پسندیده‌ای داری. چون بدون این دردها و موانع، هرگز از جایی که هستم، دور نمی‌شوم.

برداشت: من تعجب می‌کنم در این دریا که گویا صدایی به فریادم رسید. صدایی که من توانسته‌ام گوش صدف‌ها را پر از گوهرهای ارزشمند کنم.

برداشت: به راحتی و آرامش زندگی نکن و از من فاصله نگیر، زیرا من سلاحی دارم که می‌تواند از من در برابر خطرات محافظت کند.

برداشت: اگرچه در ظاهر مانند ماهی به زرق و برق و زیبایی زخمی شده‌ام، اما در اندرونم از انواع درد و مشکلات پنهان دارم.

برداشت: اگر درختان به خورشید نزدیک شوند، من هم مانند قطره‌های شبنم به آنها می‌چسبم. اما اگر صائب خود را به زیبایی‌هایی که در دور و برم هستند، بیفکنم.