غزل شمارهٔ ۵۵۲۵

برداشت: دل من مانند یک تسبیح پر از اشک و درد است که از دل سختی‌های زندگی عبور کرده. در این مجموعه‌ای از گل‌های زیبا، زخم‌ها و دردهای زیادی پنهان شده است.

برداشت: هر کسی که دچار مشکل یا سختی باشد، درد او به من منتقل می‌شود و احساس رنج می‌کنم. هر قدمی که برای کمک به او بردارم، به نوعی بر من تأثیر می‌گذارد و می‌تواند دوباره باعث درد شود.

برداشت: زبان‌ها مانند تیغ، در برابر من نمی‌توانند برگردند و از جدال با من می‌پرهیزند، چرا که من از جمع‌آوری قدرت و استعدادهای خود، سپری محکم در برابر هر چالشی دارم.

برداشت: از لبه وسایل، گرد و غبار ضخیمی جمع می‌شود. اگر از خواب غفلت بیدار نشوم، ممکن است از شب دور شوم.

برداشت: به خاطر اندیشه‌ام درباره‌اش، گلستانی که در دل دارم، جهنم را برای پرندگان بهشتی کرده است.

برداشت: با وجود اینکه بلبل با ناله‌هایش دل‌ها را به درد می‌آورد، من در کنار آن درد، مشغول کار دیگری هستم که نسبت به سینه‌هایم خراش‌های عمیق‌تری ایجاد می‌کند.

برداشت: در این مکان ترسناک که از آسمان رعد و برق می‌بارد، من قلبی دارم که از قربانیان آرام‌تر است.

برداشت: چندین دور زلف مشکی را بافته‌اند که من خودم صد دور پیچ و تاب از موی کمر دارم.

برداشت: از ترس و وحشت، خانه صیاد می‌تواند سایه خود را ببیند. غزالی که من مانند دام برای او در نظر دارم.

برداشت: در حالتی از درد و رنج فراوان مانند پرنده‌ای که در خون خویش غرق شده می‌لرزم. صائب، اگر حتی برای یک لحظه از نگاه جذاب و پرزور تو غافل شوم، چه برسرم خواهد آمد.