غزل شمارهٔ ۵۵۲۴

برداشت: از ویژگی‌های نرم و لطیف آن سیمین‌پیکر (دختر یا معشوق) به شدت پرهیز می‌کنم؛ زیرا نگرانی دارم که دست من که به دور کمر اوست، گاهی باعث بی‌احتیاطی و اشتباه شود.

برداشت: وقتی روزی به پایان برسم و آثاری از خود برجای نگذارم، چه فایده‌ای دارد که من مانند فرهاد در هنر مهارت داشته‌ام؟

برداشت: من از توانایی‌های محدود خود هیچ کمکی نمی‌توانم بکنم، جز این که از دور در مقام دعا دست بلند کنم.

برداشت: زمانی که تو را از جلوی چشمم بگیرند، عشق و محبت تو از دل من کمرنگ می‌شود، حتی اگر صد تا تصویر از تو مانند آینه بسازم.

برداشت: در هوای آفتابی، شبنم بر روی گل‌ها می‌درخشد و این حالت مرا به یاد می‌آورد که ای کاش من هم بتوانم از زیبایی و جذابیت چهره‌اش فاصله بگیرم.

برداشت: دل من به عشق خاموشی تن نمی‌دهد و اگر نه، در زیر سپرم شمشیرهایی دارم که آماده‌اند.

برداشت: همه دنیا به خاطر دیدن من از چشمانشان اشک می‌ریزند، هرچند من تنها یک قطره آب دارم که از قسمت من به‌عنوان جواهر به شمار می‌رود.

برداشت: من حجاب و پوشش به پا نمی‌کنم، مانند طاووسی که بال‌هایش را می‌زند، زیرا من بیشتر به عیب‌هایم توجه دارم تا به هنر و خوبی‌هایم.