غزل شمارهٔ ۵۵۲۳

برداشت: ظاهراً روی لبانم نشانی از مهر و محبت نیست، اما در دل و وجودم احساساتی عمیق و پرمغز دارم که مانند حبابی در عمق وجودم به جوش و خروش است.

برداشت: آسمان در حرکت و گردش خود هیچ اختیاری ندارد، و من به خاطر حرارت و شوق درونم، مدام منتظر و بی‌تاب هستم.

برداشت: جانم هرگز آرام نمی‌گیرد از تلاش و رنجی که می‌کشم، حتی اگر در آغوش خود دریایی بزرگ مانند موج‌ها را داشته باشم.

برداشت: من با چهره‌ای خندان تلخی‌ها و غم‌هایم را می‌پوشانم تا بتوانم از زندگی لذت ببرم و از دردها دور باشم، مانند زنبوری که از شهد گل‌ها بهره می‌برد و از نیشش دوری می‌کند.

برداشت: دل هر لحظه به یاد کوچه‌ای است که در آنجا خوشی‌ها و سرگرمی‌ها را تجربه کرده‌ام. اما از سوی دیگر، به خاطر این شادی‌ها، درد و رنج‌های بسیاری را در دل دارم و برای این کودکی که پر از بازی و شیطنت است، غم و اندوه زیادی تحمل می‌کنم.

برداشت: چرا که در این جمع بی‌دردسر می‌توان گل چید و از ساقی بهره برد، اما باید مواظب هوش و حواسم باشم.

برداشت: من به شدت در حالت خستگی و ناامیدی گرفتار آمده‌ام، اگرچه زیبایی ماه را چون هاله‌ای در آغوش خود دارم.