غزل شمارهٔ ۵۵۲۰

برداشت: در اینجا شاعر از جنگ و نبردی حرف می‌زند که از دل و جانش نشأت می‌گیرد. جامی پر از شراب خوش‌رنگ دارد که نشانه‌ای از شوق و عشق اوست. دو حالتی از چهره‌ی او به تصویر کشیده شده؛ یکی حالتی درخشان و تابناک مثل آینه و دیگری حالتی تاریک و گرفته که به نوعی زنگار بر آن نشسته است. این تغییر حال و روحیات نشان‌دهنده تنهایی و افسردگی او در میان شوق و شادابی زندگی است.

برداشت: در رگ وجودم حقیقت نفاق و کفر را پنهان کرده‌ام، مانند شمعی که وجودش را مخفی کرده است. اما نمی‌دانم که این اندیشه سرانجام از درون من بیرون خواهد آمد و نشان خواهد بود.

برداشت: با تحمل و صبر خود، مشکلات را یکی یکی کنار می‌زنم. مانند دانه‌ای که در آسیا نرم می‌شود، هر کسی که در مسیر من قرار بگیرد، با دشواری‌هایی رو به‌رو خواهد شد.

برداشت: من از زیبایی و ارزش خود راضی‌ام و در این دریا به خاطر خودم به این حالت افتاده‌ام. نگو که بر دوش من باری از گرانبهایی ابرهاست.

برداشت: هر روز که می‌گذرد، من به خاطر شرم و نداشتن مال و ثروت، بیشتر تحت فشار قرار می‌گیرم.

برداشت: در بهار، می‌خواهم از زیبایی‌ها و میوه‌های خود بهره‌برداری کنم. اما فصل خزان رنگ و جلا ندارد و بادها نمی‌توانند زیبایی گلزار را حفظ کنند.