غزل شمارهٔ ۵۵۱۹

برداشت: پس از سال‌ها، بالاخره یک نگاه آشنا از چشمت دیدم. خوشبختانه قبل از اینکه بمیرم، توانستم تو را به آنچه آرزو داشتم برسانم.

برداشت: در خواب شیرین هم پا را از آینه کنار نمی‌گذاری، اگر بگویم که بی‌دیدن چهره‌ات چه حالاتی را تجربه کردم.

برداشت: از روزی که ابروی تو را دیدم، دنیای فراموشی برای من از بین رفت و همه چیز در چشمانم تغییر کرد.

برداشت: نگاه به چشمان خورشید درخشان، زیبایی‌ای را به وجود می‌آورد که شبیه به گلی است که من در حجاب شرم و حیا مشاهده کرده‌ام.

برداشت: منظور من از اینکه گاهی در مسیر عشق با موانع و انتقادها روبرو شدم، این است که باید در برابر این سختی‌ها تلاش کنم و از آنها نترسم.

برداشت: در نگاه من، وصل و جدایی، نزدیکی و دوری همه یکی شده‌اند؛ به خاطر اینکه از ابتدای کارها، در انتهای آن‌ها این حالت را مشاهده کرده‌ام.

برداشت: اگر روزی فرصتی برای صائب فراهم شود که به دور و برش بیندیشد، خوشا به حالش؛ زیرا ستم‌ها و ظلم‌هایی که من از دشمنانی که محبت و وفا نشان می‌دادند، دیده‌ام، در ذهنش نقش خواهد بست.