غزل شمارهٔ ۵۵۱۸

برداشت: من بر پای حنایی خود، رنگ زردی زدم و از این باغی که این گل زیبا را چیده، استفاده کردم.

برداشت: من به راحتی تو را می‌بینم، ای خدا، چه سعادتی است که به خاطر شادی‌ات از شدت خوشحالی می‌میرم، اگر فقط تو را در خواب می‌دیدم.

برداشت: من با سر خودم، در این باغ مانند گلی، به روی هر کسی لبخند زدم و با دستم از آستینم بیرون آمدم.

برداشت: در دل شکسته‌ام، هر آرزویی به معنای تغذیه‌ی روح تبدیل شده است و هر چیزی که پوشیدم به گونه‌ای احساس راحتی و آرامش را از من گرفت.

برداشت: هیچ کس را مانند کوهکن ندیدم که بتوانم درد دل خود را به او بگویم؛ زیرا با مهارتش از سنگ، آدمی ساخته است.

برداشت: من به خاطر ویژگی‌های خودم احساس شرمندگی می‌کنم، هرچند که با چشمانم، گل‌های زیبایی را از دست دشمنانم چیده‌ام.

برداشت: هرگز کسی نمی‌تواند بر من سبقت بگیرد و اشتباه کند، زیرا در این مسیر به قدری لغزش داشته‌ام که نشانی از خود بر جای گذاشته‌ام.

برداشت: هرگز نتوانستم آن دختر شگفت‌انگیز را زیر پا ببینم؛ چون به اندازه آب روانی که می‌غلتد، از او دور شدم.

برداشت: صائب با اشاره به مردان آزاده و نیکوکار می‌گوید که سرنوشت خوبی برای او رقم خورده و در لحظه‌ای خاص، چیزی که در اختیارش بود را از او گرفتند، به گونه‌ای که او در برابر آن از ترس لرزید.