غزل شمارهٔ ۵۵۱۶

برداشت: من هیچ روز شادی را ندیدم تا زمانی که قلم بر روی کلماتی که می‌نوشتم قرار گرفت. در آن لحظه، احساس کردم که تحت فشار و سختی هستم، اما به تدریج از این محدودیت‌ها رها شدم.

برداشت: به خاطر شدت تفکر و تردیدهایم، ذهن و وجودم به شدت درهم پیچیده و دچار نوعی درگیری و فشار شده است.

برداشت: جز درد و حسرت، چیزی در دست ندارم. مانند گلی که در این دفتر رنگین چیده‌ام، همه چیزم به زیبایی‌ها و یادها ارتباط دارد.

برداشت: اگر از سخن من ناراحت هستی، انگشتت را روی کلام من نگذار؛ چرا که من بارها و بارها به دقت بر روی هر جزئیاتش فکر کرده‌ام.

برداشت: از خون خودم چون لاله‌ای که در زمین است، رنگین نکردم، بلکه کاسه‌های خونی را که جمع کردم به زمین مالیدم.

برداشت: اگرچه زمانه به انصاف رفتار نمی‌کند، ولی من خود را مسلمان نمی‌دانم اگر از کسی انصاف ببینم.

برداشت: از هیچ‌کس جز آثار صائب، چهره‌ی دل را ندیدم؛ چون در عالم خلقت، مانند قلم، هرچه گشتم، فقط به او برخوردم.