غزل شمارهٔ ۵۵۱۵

برداشت: تا زمانی که زبان من در دستم بود و می‌توانستم سخن بگویم، مشکلات و سختی‌ها مانند تیغ بر سرم فرود می‌آمد. اما وقتی که زبانم را از دست دادم، دنیایم به مکانی امن و آرام تبدیل شد.

برداشت: اگر می‌خواهی که در زندگی خود سربلند باشی و به آرزوهایت برسی، نباید از انتقادات و سرزنش‌ها فرار کنی. من هم مانند شعله آتش، با وجود زخم‌ها و سختی‌ها، رشد کرده‌ام و به اوج رسیده‌ام.

برداشت: چرا باید از دل‌های سنگین و غمگین به این شکل رنج ببرم، در حالی که با همان دستی که بوسیدم، دهانم از درد و خون پر شده است؟

برداشت: در اینجا شاعر به نظاره زیبایی‌های دنیا پرداخته، اما در عین حال تنش و درد ناشی از ظلم و قساوت را نیز احساس می‌کند. او به این نتیجه می‌رسد که حقیقت تلخی را در زندگی می‌بیند و برای بیان این احساسات، زبان او به مانند خورشیدی است که بر دیوار می‌تابد و می‌خواهد نور امید و زیبایی را به تصویر بکشید، هر چند که در حال حاضر به خون آغشته و متاثر از رنج‌هاست.

برداشت: من از کسانی که در قدرت هستند، ناخشنود شدم؛ زیرا با یک نگاه به جمال او، به آزادی از صدها چیز نادیدنی دست یافتم.

برداشت: به من به اندازه‌ی خضر عمر طولانی داده‌اند، اما به خاطر اینکه زیاد به خودم و مشکلاتم فکر کردم، عمرم به گره‌ای تبدیل شده و به سختی پیش می‌رود.

برداشت: در روز قیامت هیچ چیزی به کمک من نخواهد آمد، جز اینکه فقط دستانم را از روی حسرت به هم می‌مالیدم.