غزل شمارهٔ ۵۵۱۴

برداشت: اگر به واقعیات و نتیجه‌های زندگی توجه می‌کردم و به دین و معنویات پایبند بودم، از دغدغه‌های دنیا رنج نمی‌بردم و از وضعیت آینده‌ام آگاه‌تر بودم.

برداشت: به دنیای اطرافم نگاهی عمیق انداختم و متوجه شدم که چه چیزهایی در آن در حال اتفاق است. حالا که دیگر نقابی بر چهره ندارم و به وضوح مشاهده می‌کنم، احساس رسوایی می‌کنم؛ در حالی که اگر به صورت پنهان زندگی می‌کردم، چنین حسی نداشتم.

برداشت: اگر چشمانم همچون پرگاری در گرد خودم می‌چرخید، در آن صورت به نقطه دل باز می‌گشتم.

برداشت: به خاطر شیب و ناهمواری که دارم، بار مشکلات و سختی‌ها را به دوش می‌کشم و از آسمان سختی نمی‌خورم. اگر زندگی‌ام هموار و راحت بود، دیگر زخم‌ها و آسیب‌ها از سوهان هم کمتر نمی‌شد.

برداشت: تلاش برای به دست آوردن جایگاه و عزت در دنیا باعث شد که به فقر و ذلت بیفتم. اگر برای به دست آوردن آن عزت از خودم می‌گذشتم و در دنیا خوار می‌شدم، اکنون ممکن بود که در هر دو جهان عزیز و محترم باشم.

برداشت: در این زمانی که زیر آسمان زندگی می‌کنم، حتی اگر در عمیق‌ترین نقطه‌ی دیوار هم بودم، باز هم در درون خودم جوانه می‌زنم و رشد می‌کنم.

برداشت: اگر کمی نظم در جهان وجود داشت، هرگز کار من به این اندازه نامنظم نمی شد.