غزل شمارهٔ ۵۵۱۳

برداشت: من از پیام محبت‌آمیز یارم خوشحالم و از صدای دل‌انگیز آن لب‌های شیرین نیز شادمانم.

برداشت: من کیستم که وقتی به یاد بوسه می‌افتم، خوشحالی‌ام را از یک لبخند شیرین از سمت مشرق کلماتت حس می‌کنم.

برداشت: اگر با لب‌های شیرینت لبخند به لب نمی‌آوری، با گفتار تلخ هم مرا ناراحت نمی‌کنی. من از آن لب‌های شیرین خوشحالم.

برداشت: اگرچه از گل‌های رنگین نمی‌توانم استفاده کنم و جیب و کنارم را با آن‌ها پر نکنم، اما با یک برگی سبز از آن گلزار نیز خوشحال و راضی هستم.

برداشت: به خودت نگاه کن و از زیبایی‌ات لذت ببر، چون من با وعده ملاقات دوباره‌ات خوشحالم.

برداشت: هیچ نتیجه‌ای جز سنگ‌های بچه‌گان ندارد، درخت خرما میوه‌ای نمی‌دهد. من از آن درخت خوشحال هستم که برگ‌هایش مانند سروزین در باغ هستند.

برداشت: هیچ چیز مهم‌تر از آرامش خاطر و خواب راحت نیست. من از زندگی بیدار و فعال خود راضی هستم.

برداشت: ناز و اداهای پزشکان بر دل رنج‌دیده‌ام تأثیر می‌گذارد، اما در حالی که درد بی‌درمان دارم، به حال خودم راضی‌ام.

برداشت: چشمانم به دنبال دانه و روزی نیست که درخشان و بسیار باشد، بلکه مثل مورها که از اندک غذایی راضی هستند، من هم از نعمت‌های کم ولی کافی خوشحال و راضی‌ام.

برداشت: دنیا برای من منفی و تاریک نیست، چرا که من از طریق کلمات و گفتار خود راضی‌ام، حتی اگر عمل من متفاوت باشد.

برداشت: از انصاف خریداران غمگین باخبر هستم، مانند دُرّی درون صدف که در زندان خود قرار دارد، خرسند و شاداب هستم.

برداشت: بزرگان به خاطر رفتار نامطلوب من، در کارهایم احتیاط می‌کنند، اما من از اینکه با پاسخ‌های صریح و بی‌پرده از این بلندی‌ها مواجه می‌شوم، خوشحالم.

برداشت: من مانند صدف نیستم که به خاطر کمترین تغییرات در آب، آبرویم را در معرض خطر قرار دهم؛ بلکه از بارش کم‌مقدار ابر هم خوشحال می‌شوم.

برداشت: من به خاطر درد و داغ صلح، از زیبایی‌های عاشقانه ناراحت هستم و همچون ماری که از گنج خوشحال است، در پیچ و تاب حیات جریان دارم.