غزل شمارهٔ ۵۵۱۲

برداشت: من قلب پاره‌پاره‌ام را به موهای یار می‌سپارم و این نوشته‌ها را به وسیله‌ی بند دل‌بسته‌ام محکم می‌کنم.

برداشت: من به نگاه‌های خیره و رسوا توجه نمی‌کنم، حتی اگر افسون‌گر و جذاب باشند. با وجود اینکه چشمانم به آن‌ها توجه نمی‌کند، اما به نوعی دیوار محافظی در ذهنم ایجاد می‌کنم.

برداشت: اگر خریداران حال و هوای سرد و بی‌علاقگی داشته باشند، من هم دلیلی برای حضور در این بازار ندارم و اگر لازم باشد، حتی می‌توانم به راحتی به این وضعیت پایان دهم.

برداشت: وقتی زبانم در دهانم مانند پیکانی تیز و برنده است، به خاطر خشکی و دلسردی نمی‌توانم صحبت کنم و مانند لبی که از کمبود رطوبت بسته شده، ساکت می‌مانم.

برداشت: چشمم به زیبایی او روشنایی می‌بخشد، وقتی سخن می‌گویم توجهش جلب می‌شود. نگاه را از چشم‌ها می‌دزدیدم و از صحبت کردن خودداری می‌کنم.

برداشت: من از دست مزاحمت او ناتوانم، ولی اگر توان داشتم، می‌توانستم آتش را با خار به راحتی مهار کنم.

برداشت: این بیت به نوعی از عشق و درد عاطفی اشاره دارد. شاعر در آن بیان می‌کند که در اثر بیماری و غم عمیقش، احساساتی مشابه با یک پرندهٔ شاداب و سرمست دارد. او می‌گوید که اگر چه به شدت دچار اندوه و بی‌تابی است، اما همچنان می‌تواند نشانه‌ای از غم خود را به زینت و زیبایی تبدیل کند و گل داغی را بر سر بندد. این نشان از تضاد درونی اوست: از یک سو درد و رنج عاطفی و از سوی دیگر تمایل به زیبایی و شکوه.

برداشت: نامه‌ای می‌زنم مانند صائب به آن دل سنگی و کافر، و با زنجیری بر بالای نامه‌ام می‌بندم.