غزل شمارهٔ ۵۵۱۱

برداشت: من عزمی جزم داشتم که از صدای افغان‌ها جلوگیری کنم و با استفاده از سنگ و سرمه، سدی درست کنم تا مانع صحبت‌های یأجوج شوم.

برداشت: در پیراهن من هیچ نشانه‌ای از رسوایی نیست و مانند گرگی که با مشت خون خود دهان اتهام را می‌بندد، به دنبال پاکدامنی و دوری از تهمت‌ها هستم.

برداشت: از جوی شیر، مسیر قصر شیرین روشن و مشخص شد. من هم مثل تیشه‌ای که به کوه می‌زنند، می‌خواهم با خون خودم، این مسیر را مشخص کنم.

برداشت: به نام من، شاه بزرگ در دوران غربت، خانه‌ای بنا می‌کند. چرا دل من که مانند سنگ عقیق نرم و ساده است، به سادگی به یمن وابسته می‌شود؟

برداشت: از نگرانی و حسادت دیگران دور نگه‌دار خود را و در تنهایی‌ام به یاد چهره‌ی زیبا و عطر دل‌انگیز پیراهن معشوقه‌ام فکر می‌کنم.

برداشت: من نمی‌توانم صحبت‌های دل‌نشین و لطیف خود را با این افراد بی‌احساس به اشتراک بگذارم، زیرا اگر مانند شمع، زبانم را خاموش کنم و به خودم آتش نزنم، نمی‌توانند به عمق کلماتم پی ببرند.

برداشت: تبدیل مروارید به یاقوت کار ساده‌ای نیست و برای رسیدن به این هدف، زحمات زیادی می‌کشم و خون دل‌ها می‌خورم تا بر زیبایی کلامم بیفزایم.

برداشت: چشم صائب به خاطر ترس خیلی بیشتر از آنچه که باید، احساساتی شده و اگر نسیم خوشی از مصر به سویش بیاید، احساس غم و اندوهش را در جایی محکم می‌کند.