غزل شمارهٔ ۵۵۰۹

برداشت: به اندازه‌ای که با دوستان و آشنایان خود ارتباط دارم، از چیزهای ناآشنا دور می‌شوم. اگر زمانی نتوانم خودم را بشناسم، به حالتی دیوانه‌وار می‌افتم.

برداشت: اگرچه مانند بویی که در زیر پیراهنم پنهان است، اگر نسیمی از گل‌ها به من بوزد، من نسبت به خودم بیگانه می‌شوم.

برداشت: من به خاطر ترسم از سوختن، به اطرافم نگاه می کنم و در دنیای بیرون حرکت می کنم، اما در درون خود احساس درد و رنجی ندارم.

برداشت: به چشم افرادی که قدردان هستند، یک قطره از دریا به اندازه‌ای بی‌پایان و ارزشمند است که نشان‌دهنده وسعت و عمق احساسات آنهاست. این احساس کم‌ظرفیتی نیست، بلکه حتی اگر به زودی دل به یک مقدار کم بدهم، یعنی از آن لذت ببرم، هیچ تاثیری بر عمق و وسعت آن تجربه نخواهد گذاشت.

برداشت: من به زهد و ریاکاری اهمیت نمی‌دهم و اگر گاهی به دنیا و لذت‌ها روی می‌آورم، دلیلش این است که بر حال کسانی که دچار مشکلات و سختی‌ها هستند، رحم می‌کنم.

برداشت: هر موج سراب در آن دشت، نشانی از سوار ناقه‌ی لیلی (عشق) دارد و من در این مکان، مانند مجنون دیوانه می‌شوم.

برداشت: ما در گردش‌هایمان با هم ارتباطی نداریم، ای حاجی. تو دور خانه می‌چرخانی و من دور صاحب‌خانه.

برداشت: نمی‌دانم بدون عشق معشوقم چه حالتی دارم، فقط به یاد شمع، دور پروانه می‌چرخم.

برداشت: هر چند که منزل و وسایل زیبایی ندارم، اما با اشتیاق و بی‌تابی دور خانه کعبه و معابد می‌چرخم.

برداشت: شرابی که در ظرفی بسته نگهداری می‌شود، به طور پنهانی بیشتر می‌شود. اگر لب به سخن از مهر و محبت نزنم، ممکن است به دیوانگی کشیده شوم.