غزل شمارهٔ ۵۵۰۷

برداشت: وقتی که دردی یا ناراحتی به من می‌رسد، خوشحال می‌شوم، چون این احساسات به من یادآوری می‌کنند که مانند یک تشنه، سیراب می‌شوم.

برداشت: غزال بازیگوشی را که من به دنبال آن هستم، از ترس سایه‌اش مانند دور کردن نافه (بافت نرم و ظریف) از خود، دور می‌کند.

برداشت: وقتی که پایم را بر روی زمین گذاشتم، در تلاش بودم که در سکون و آرامش باشم، اما نمی‌دانستم که ممکن است زیر پا بروم و آسیب ببینم.

برداشت: سگ به خاطر همراهی با اصحاب کهف به جانوری شجاع تبدیل شد. من اگرچه حالت خاصی ندارم، اما در میان افراد باحال و خوش‌حال می‌چرخم و بودنشان برایم مهم است.

برداشت: من تنها خاکستر شده‌ام، اما اگر سرنوشت یاری کند و در کنار شعله‌ای باشم، همچون پروانه‌ای با بال‌های زریّن به دور آن می‌چرخم.

برداشت: از کوه درد می‌توانم مانند دریا حرکت کنم، گرچه به نظر می‌رسد بی‌خیال و راحت هستم.

برداشت: به قدری خواسته‌ها و طمع‌های دنیا ذهن من را مشغول کرده که مثل یک بارکش، از سنگینی بار زندگی راحت و بی‌فکر می‌گردم.

برداشت: چرا وقت خود را بیهوده صرف تماشای کسانی کنم که به چیزهای کم قانع هستند؟ من هم چون غربالی که دانه‌ها را جدا می‌کند، در جستجوی چیزی باارزش هستم.

برداشت: صائب می‌گوید که اگر من از زشتی اعمال خود دور شوم و پاک باشم، آتش دوزخ نمی‌تواند به من آسیب برساند. در واقع، او به قدرت و تاثیر پاکی و نیکی بر روح و جان اشاره دارد.