غزل شمارهٔ ۵۵۰۶

برداشت: در شب، بارها و بارها به یاد افکار و احساسات درونی‌ام می‌چرخم و در دنیای خودم غرق می‌شوم؛ همچنان که در یک بازار، بوی خوش یوسف مرا به سمت خود جذب می‌کند و در آن جا پرسه می‌زنم.

برداشت: جانم به قدری از تحمل خسته و ناامید شده که حالا مثل پرگاری که دور نقطه می‌چرخد، از روی هر نقطه می‌گذرم و نگرانم.

برداشت: خداوند این کودک را مورد رحمت قرار دهد، چون هر شب به خاطر ناله‌ها و درد دلش، بارها از خواب راحت بیدار می‌شوم.

برداشت: من از شوق خود به شدت گریه می‌کنم و حالم خوب نیست، در حالی که مانند یک گدخلش در پی مرده‌ها می‌رویم.

برداشت: از بوی خوش گلستان بهشتی، احساس تنهایی می‌کنم. روح من سبک و آزاد است، اما با این عطر آنقدر مأخوتم که بیمار می‌شوم.

برداشت: هرچند که ظاهراً در خواب عمیق و بی‌خبر به نظر می‌آیم، اما اگر رنگ از چهره گل بپرد، حتماً بیدار می‌شوم و متوجه می‌شوم.

برداشت: من به قدری غرق در افکار و احساسات خودم هستم که مثل یک خار، دور خودم می‌چرخم و نمی‌توانم از این احساسات رها شوم.