غزل شمارهٔ ۵۵۰۵

برداشت: من به خاطر سوز دل و حس بی‌قراری به دنبال آب نیستم، بلکه مانند تب‌خال که از تشنگی می‌نالد، خودم را سیراب می‌کنم.

برداشت: چشمم در دریای ناامیدی به سفیدی گراییده است و من همچنان در تلاش برای یافتن گوهرهای نایاب هستم.

برداشت: اگر مانند صدف، دامنم را از جواهر پر کنم، همان‌طور که باران به خاطر شرم آب می‌گردد.

برداشت: زندگی من دراز شده اما چه فایده‌ای دارد، در حالی که من از بی‌قراری و آشفتگی در درونم رنج می‌برم.

برداشت: مرطوب بودن دل انسان چونان گوهری ارزشمند است، اما گاه پاسخ‌های زندگی ساده و بی‌احساس می‌رسند. با وجود اینکه من از یک قطره آب با طراوت می‌شوم، اما به عمق و وسعت دریا نیاز دارم.

برداشت: ماجرای زندگی من فقط یک مشت خس و خاری است. من در دور خودم به‌چرخش در می‌آیم و نتیجه‌ای جز این ندارم که مانند گردابی هستم که به دور خود می‌چرخد.

برداشت: دل من در هنگام نماز به هزار سوی مختلف می‌چرخد و از بی‌نظمی و آشفتگی، به رنگ سبحه‌ام خیره شده‌ام و مانند یک سرگشته در مکان عبادت خود پریشان و بی‌قرارم.

برداشت: نفس کافر، که به معنای نفس آلوده و منحرف است، در جایگاه رحمت و فیض قرار ندارد. من از خواب غفلت بیدار نمی‌شوم و همچنان در اندیشه و عبادت مستغرق هستم.

برداشت: گرچه شبستان جهان را با کلام خود روشن می‌کنم، اما مانند شمعی از شرم، آب می‌شوم و ذوب می‌گردم.