غزل شمارهٔ ۵۵۰۴

برداشت: در اینجا فردی در حال تجربه احساسات غم‌انگیز و سرگردانی است. او در دنیای خاکی و مادی درگیر مشکلات و وحشت‌هایی است. دل او نیز به دنبال او می‌گردد و خود او هم در پی دلش است. این وضعیت نشان‌دهنده نوعی سردرگمی و تلاطم درونی است که بین عقل و احساسات وجود دارد.

برداشت: دل من نمی‌تواند به ترمیم این بدن خاکی بپردازد، معمار کهی می‌تواند از این یک مشت گل، نقص‌ها و زخم‌ها را اصلاح کند؟

برداشت: من در شگفتم که فردا چگونه باید با اندوهی جانسوز به خاطر اینکه به خاطر ضعف خودم در جمع افراد پاک و نیکوکار شرمنده شوم، روبه‌رو شوم.

برداشت: اگر به خاطر بدی‌ها و ناپاکی‌ها دچار عذاب وجدان شوم، دیگر هیچ نقطه‌ای از کارنامه‌ام باقی نخواهد ماند که به آن افتخار کنم.

برداشت: من و بی‌توجهی به حق خود هدف آسانی نیستیم؛ حتی اگر خونم بر زمین بریزد، نمی‌خواهم به چنین وضعی تن بدهم.

برداشت: من تا چه اندازه می‌توانم به پای آن سرو زیبا بروم؟ چرا باید مانند قمری‌ها به گِل بیفتم و دور خود بچرخم؟

برداشت: گرچه بارها از وعده‌های او فریب خورده‌ام، اما باز هم با کمال خوشحالی از پیمانی که با او بستم، جدا می‌شوم.