غزل شمارهٔ ۵۵۰۳

برداشت: در هر شرایطی که باشم، همچون نسیم دور گل می‌چرخم، فقط یک نگاهی به تو بیندازم تا از گل و زحمات زندگی‌ام دور شوم.

برداشت: من در سر گردانم و این امید مرا همراهی می‌کند که او نیز به دور دل من بگردد و به آن ناآشنای دل انگیز نزدیک شود.

برداشت: هر چند که از دل شجاعت دارم و می‌توانم در آتش بروم، ولی جرأت ندارم که به سمت آن مرد با لباس قرمز بروم.

برداشت: در بسته نگه‌داشتن در دل، مانند خورشید تابان است که کسی را به درون راه نمی‌دهد. بنابراین، من فقط به دور خودم می‌چرخم، مانند آسیا که همیشه دور خودش می‌چرخد و می‌گردد.

برداشت: اگر بر سرم شمشیر ببارد، در دل خود نمی‌نگر که از یک غبار کوچک ناپاک شوم.

برداشت: وفا و وفاداری برای من اساس و دین است و مهربانی به عنوان راه و روش زندگی‌ام تلقی می‌شود. اگر روزی عشق و محبت را فراموش کنم، حتی اگر به سمت قبله هم برگردم، هیچ معنایی نخواهد داشت.

برداشت: با وجود بی‌وفایی افرادی که در اطرافم هستند، احساس می‌کنم که محبت من هم به تدریج در حال تبدیل شدن به بی‌وفایی است.