غزل شمارهٔ ۵۵۰۲

برداشت: این بیت به این معناست که من با دلدادگی و اشک‌های خود، دلیلی برای برهم زدن آرامش و سکوت شهر ندارم و در این حالت وحشت‌زای دل، نمی‌خواهم به جنون دست بزنم.

برداشت: امید به شادی و زیبایی در دل کودکان بود، وگرنه اگر به اجبار بهار نمی‌آمد، هرگز از خانه بیرون نمی‌رفتم.

برداشت: در روز محشر، من به خاطر زیبایی چهره کسی که از خودم دلگیر است، به خودم نمی‌پیچیدم و نمی‌خواستم به خاطر او دستم را به خون آلوده کنم یا تیغ او را به رنگ گل درآورم.

برداشت: در کار ساختمان‌سازی، وقتی به زیر خاک می‌رفتم، به دنبال پناهی بودم و مانند افلاطون خم نمی‌شدم و تسلیم سختی‌ها نمی‌گشتم.

برداشت: شخصی که به راحتی از عهده چالش‌های سخت برمی‌آید، مثل من به خاطر قناعت، اگر با خون هم نمی‌کردم، هیچ وقت از می خوش‌بو و گران‌قیمت دست نمی‌کشیدم.

برداشت: وقتی از خودم خارج شدم و آسوده شدم، به این فکر کردم که اگر این کفش تنگ را از پایم در نمی‌آوردم، چه حالتی داشتم.

برداشت: اگر آن شخص بی‌رحم در دست من بود، هرگز او را به خودم نمی‌سپردم تا دلش را آزرده نسازم.

برداشت: اگر نمی‌توانستم اوج آزادگی‌ام را به نمایش بگذارم، چون سرو که زیبا و موزون است، نمی‌توانستم بار احساسات سنگین دل را تحمل کنم.