غزل شمارهٔ ۵۵۰۱

برداشت: اگر می‌خواستم دل را از وابستگی‌های بی‌مورد پاک کنم، می‌توانستم حقیقت الهی را در درون خود بیابم.

برداشت: منظور من این است که اگر دستم را از آستین بیرون بیاورم، می‌توانم واقعیت وجود را به هم بپیچم و تغییر دهم، مانند اینکه انگار در حال تاسیس و شکل دادن به چیزی جدید هستم.

برداشت: اگر می‌توانستم صبح صدای تو را بشنوم و درک کنم، دنیا را با دعای خودم در دستانم می‌دیدم.

برداشت: شوق شهادت آنقدر جانم را پر کرده بود که به خاطر آن، از ذره‌ای شعورم غافل شده و خود را در حالتی غیرواقعی تصور می‌کردم؛ گویی به دور خود حلقه‌ای از زنجیرهای جنگ و مبارزه باخته‌ام.

برداشت: اکنون به خاطر روزهای جوانی‌ام، که از هر ظرفی شادابی و زندگی را به دل آسمان‌ها هدیه می‌دادم، با هشیاری و آگاهی دچار غم و درد شده‌ام و خون می‌خورم.

برداشت: آن روزی که من در دل زمین، بذر دوستی را می‌کاشتم، صدای آه و ناله‌ام خبر از ناکامی‌ها و مایوسیم می‌داد.