غزل شمارهٔ ۵۵۰۰

برداشت: اگر بال و پر داشتم، در این باغ زیبا پرواز می‌کردم و در روز قیامت دری را به روی مردم می‌گشودم.

برداشت: اگر شب زلف‌های او در دستانم بود، داستان بی‌پایان دردهای خود را شروع می‌کردم.

برداشت: نسیم صبح در زمان‌هایی که من غنچه‌های این گلستان را باز می‌کردم، از کسانی که به ما نزديك نیستند، می‌آمد.

برداشت: سپند با چشم‌های بازی و شوخی، از دور نگاهی به آتش داشت، در حالی که من در آن جمع قوانین گفت‌وگو را تنظیم می‌کردم.

برداشت: حیا باعث می‌شود که آدم احساساتی درونی را که ممکن است به دیگران نشان ندهد، در درون خود بخورد و تحمل کند. با این حال، در دل خود آرزوی داشتن محبت و نزدیکی به معشوق را دارد، در حالی که به ظاهر همه چیز را با وقار و خونسردی نشان می‌دهد.

برداشت: نسیم بی‌توجه و بی‌ادب در زمانی که من به زلف او می‌پرداختم و مانند شانه‌ای در بین موهای او می‌چرخیدم، به زنجیر می‌خزید.

برداشت: اگر آب بر آتش من نمی‌ریخت، با سردی جهان چگونه دل‌ها را از شدت شعله‌ها می‌سوزاندم.

برداشت: اگر بر روی دلی نور خورشید را می‌دیدم، مانند رنگی که از باغچه‌ای می‌گریزد، به آرامی پرواز می‌کردم.

برداشت: اگر درد عشق چنان جدی و عمیق بود که من آن را مدیریت می‌کردم، دنیا را به بهشتی از سخن و هنر تبدیل می‌کردم.