غزل شمارهٔ ۵۴۹۹

برداشت: اگر بی‌محدودیت و آزادانه در میان گل‌های افغان می‌نواختم، آهنگ صدایم را مانند آتش زنده و پرشور می‌ساختم.

برداشت: در عشق هرگز به خاطر سرزنش‌ها چهره‌ام را در هم نکردم و همیشه مانند شمع، با زبانم به دیگران سخن می‌گفتم و نمی‌گذاشتم محبت و عشق‌ام کم شود.

برداشت: اکنون از سایه خود می‌ترسم، اما به خاطر دارم زمانی که با جرأت در مقابل شاهین، سینه به زمین می‌زدم.

برداشت: من از شدت بی‌قراری و در دل آتش ناله می‌زدم، به طوری که گویی به دورافتادگان صدا می‌دادم و آنها را مانند آب گرم کننده (سپند)‌یاد می‌کردم.

برداشت: به مانند ماه نو، در جایی پنهان و ناپیدا رشد می‌کردم و با تلاشی که داشتم، سعی می‌کردم به دیگران کمک کنم و مشکلاتشان را حل کنم.

برداشت: از هر خاک تیره، جواهراتی را برمی‌داشتم که در آن لحظه‌ای که مشغول پرداختن به آیینه بودم.

برداشت: اکنون نی، با صدای خود در ناخنم زیبایی ایجاد می‌کند. خوشا آن روزهایی که بر روی زمین خشک خواب آرام و دلپذیر می‌کردم.

برداشت: اگر ناله‌های بلبل به من آسیبی نمی‌زد، من هم مانند رنگی که از این باغ پرواز می‌کند، به راحتی از اینجا می‌رفتم.

برداشت: اگر مشکلات و سختی‌ها نبود، من به امید چه کسی از آشیان خود پرواز می‌کردم؟

برداشت: اگر صائب در دستان من نمی‌بود، شب‌ها به سادگی فرا نمی‌رسید؛ من نیز عاجز بودم و نمی‌توانستم با دست خود به شب نزدیک شوم.