غزل شمارهٔ ۵۴۹۸

برداشت: در آتش نمی‌گریستم و فریاد نمی‌زدم، بلکه به یاد کسانی بودم که از این نعمت‌ها و خوشبختی‌ها دور افتاده‌اند.

برداشت: اگر احساس نمی‌کردم که در چنگال مشکلات گرفتار شده‌ام، از ترس و وحشتی که از وضعیت جهان داشتم، دل صیاد را به درد می‌آوردم.

برداشت: اگر مانند خضر، پیامبر حکمت که به آب حیات دسترسی دارد، آینده این روز تاریک را می‌دیدم، به سکندر فرمان می‌دادم تا به آب زندگی برسد و از آن بهره‌مند شود.

برداشت: چراغ من نمی‌لرزید از وزش باد مرگ، اگر از دل‌های روشن یاری می‌طلبیدم.

برداشت: اگر می‌دانستم عشق که آتش دارد را به چنگ می‌آورم، هرگز آن را نمی‌پذیرفتم. اما حالا که دل من ناتوان است، چه می‌توانم بکنم با این وجود نیرومند و سخت؟

برداشت: راه عشق بی‌پایان است و هیچگاه به انتها نمی‌رسد. اگر این را می‌دانستم، حلقه‌هایی از برق و باد به گوش خود می‌آویختم.

برداشت: اکنون از شکار دست می‌کشم و خالی‌ام. چه خوب بود روزهایی که با یادآوری نقش پای آهو، دل را خوش می‌کردم.

برداشت: اگر در دل آن پادشاه خوبان رحمتی بود، چرا در هنگام دادخواهی اینقدر ظلم و ستم می‌کردم؟

برداشت: خمیازه من، در حالی که خواب آلود هستم، بر روی من تأثیر می‌گذارد؛ اگر شراب کاشتم، می‌توانستم حال کسانی را که مست هستند بهبود بخشم.

برداشت: اگر می‌توانستم از محدودیت‌های خود رهایی یابم، با سپاس از آن، هزاران انسان دیگر را نیز از بندهای روزگار آزاد می‌کردم.

برداشت: دل شیرین من تحت تاثیر غبار غیرت قرار می‌گیرد و اگر این حس نبود، می‌توانستم با صدای بلندی فریاد بزنم.