غزل شمارهٔ ۵۴۹۷

برداشت: من تا به حال دردی را تجربه نکرده‌ام و از ناخوشی و مشکلات دور مانده‌ام، بنابراین توانستم با خیال راحت به آرزوهایم فکر کنم و برای خودم روزهای خوب را تصور کنم.

برداشت: برو، ای لباس تقوا، از دوشم رها شو و هوایی تازه بگیر، چراکه من در شب گذشته به می و سبو پرداختم و خود را وقف آنها کردم.

برداشت: مراقب باش که حالت هشیاری و آگاهیت به هم نریزد که باعث شود در موقعیت نامناسبی قرار بگیری و از دست بروی. من به خوبی مشکل و کمبودهایم را از بین بردم و در تلاش هستم تا خودم را بهبود بخشم.

برداشت: نمی‌دانم با دشنام‌های تلخ او چه باید بکنم. اشک از چشمانم سرازیر شده و به خاطر زهر چشمش، به این بی‌حالی عادت کرده‌ام.

برداشت: کجا گم شده‌ای ای عزیز من، که من به خاطر تو با تمام وجود و عشق، این سرزمین را به دریایی از خونم تبدیل کرده‌ام؟

برداشت: وقتی که سرمه به آرامی بر روی پلک‌های او کشیدم، مانند شانه‌ای که در بافت‌های مو فرورفت، با دقت و زیبایی در زلف‌هایش بازی کردم.

برداشت: به مانند مرجان سرخ که از عمق دریا با عزم و اراده‌ای قوی به بیرون می‌آید، من نیز به خاطر همت و تلاشم خود را با آب چشمه نیسان پاک و پاکیزه کرده‌ام، نه مانند گوهر که تنها در آب قرار دارد.

برداشت: در این باغ، من هیچ کوتاهی در مراقبت نداشتم و همواره از اشک هایم به عنوان آب برای پای گل ها استفاده کردم.

برداشت: تمام باغستان بهشت را به یک دانه درشت نمی‌گیرم؛ بلکه با نگاه کردن به دانه‌ای که از گندم اوست، به آن توجه می‌کنم.

برداشت: از سرنوشت خوب خود، زیر بار منت و لطفی که به من شده، مانند طوطی از گفتار زیبا و جذاب آن آیینه حیرت زده شدم.