غزل شمارهٔ ۵۴۹۶

برداشت: من به دلیل غفلت و بی‌توجهی عمری را چون قلم در کلامم صرف کردم و متوجه نشدم که چقدر ظلم و بدی بر خودم روا داشته‌ام.

برداشت: اگر در دل آفتاب باشد، همه جا پر از نور و گرما می‌شود، همان‌طور که من به مانند شمعی در جمع، برای خاطر دیگران می‌سازم و ذوب می‌شوم.

برداشت: برای حفظ سلامتی و شرافت خود، به قدری پا بر خاک و سنگ زدم که هر جا که زمین سختی وجود داشت، مثل سرزمین یمن رنگین و زیبا شد.

برداشت: اگر کوه کن با تیشه‌اش به کوه بیستون ضربه‌ای بزند، آن کوه هم ممکن است نرم شود. من هم به همین شکل، با کمی تلاش و ضربه زدن به سنگ‌های سخت، توانستم دل‌های سنگی بسیاری را نرم کنم.

برداشت: بوی خوشی که از مشک می‌آید، دلربایی و تندیس‌های لطیف را به یاد می‌آورد، و همچون خون در رگ‌های طراوت‌بخش حیوانات زیبا و دلنواز ختن جریان دارد.

برداشت: شکر را به خاطر تلخی اش در ناخن من می‌گذارد، مانند طوطی که دهانش شیرین از سخن است.

برداشت: در پی گرگ، اخوان چراغی روشن کردند. اگرچه چشم‌ها با بوی پیراهن روشن شده‌اند، من هنوز از این بوی آشنا آگاه شدم.

برداشت: من به عشق و زیبایی‌های زندگی دل سپردم، اما در این راه اشتباه کردم و خود را در مشکلات و سختی‌های وطن گرفتار کردم.

برداشت: هیچ غنچه‌ای از ناله‌های من دردی احساس نکرد، حتی اگر بلبل شب‌زنده‌دار با صدای دل‌خراش خود در باغ ناله کند.

برداشت: سخن من را زنده و جاویدان می‌کند، چراکه من از دل و جان خودم این کلمات را به وجود آوردم.

برداشت: با تلاش و کوشش خود، موانع و محدودیت‌ها را از بین بردم و با شجاعت و اعتماد به نفس، در جمع دوستانم نمایان شدم.