غزل شمارهٔ ۵۴۹۵

برداشت: زمانی که به نور و روشنایی گوشه‌ی محراب خود نگاه کردم، زیبایی و درخشش گوهر ارزشمند خود را به نظاره نشستم.

برداشت: دل من که مانند دریایی است، چگونه می‌تواند با تلخی‌های مکرر این دنیا کنار بیاید؟ من این تلخی‌ها را در گرداب وجودم جای داده‌ام.

برداشت: عاشق هرگز نمی‌خوابد؛ وگرنه من داستان عاشقانه‌ای را درباره چشمان بیدار و دل ناآرامم ساخته‌ام.

برداشت: من به خاطر دستاوردهایم و شخصیت خود به قدری ارزشمند هستم که مثل تاج شاهان، اعتبار من را بالا می‌برد. قناعت من مانند یک مروارید از دریا، زینت‌بخش زندگی‌ام شده است.

برداشت: از آنجا که امیدی به بیداری از خواب مرگ ندارم، در زندگی هم به خیال و خواب خود مشغول بودم.

برداشت: از آنجایی که تأثیرات معنوی و روحانی بر من چنان عمیق بود، هرگز نماز و عبادتم پذیرفته نشد مگر زمانی که به سمت محراب خود برگشت کردم.