غزل شمارهٔ ۵۴۹۴

برداشت: من غبار زندگی را به عنوان سرمه چشمان خود انتخاب کردم و به طور افسرده، مقداری خاکستر از خود را در دستان نسیم قرار دادم.

برداشت: اگر سرنوشت ناگوار به من آسیب بزند، ناراحت نمی‌شوم؛ چون در روزهای سختی، توانسته‌ام گندم را از کاه جداسازی کنم.

برداشت: اگر وقت را تلف کنم و در اندوه و غم نشینم، حق دارم چونکه از دامن پیراهن یوسف دست کشیده‌ام.

برداشت: با تلاش و اراده می‌توان علف زار را به طلا تبدیل کرد، اما من اشتباه کردم که عمرم را برای جستجوی کیمیا صرف کردم.

برداشت: زمانی که دستان ندامت بر من می‌گرید و غم و اندوهی عمیق را احساس می‌کنم، بارها و بارها به خود می‌گویم که چگونه فرصت‌های خوب به دستم رسیده و آنها را رها کرده‌ام.

برداشت: دل من به خاطر غبارهای فراوانی که در آن وجود دارد، نمی‌تواند به خوبی به یاد آفتاب بیفتد. بنابراین، برای روشنایی آن، مانند چراغ آسیا به آن روشنی می‌بخشم.

برداشت: چرا من برای پروازم صحبت می‌کنم در حالی که وقتی به اوج می‌رسم مثل برگ، به راحتی پرواز می‌کنم؟

برداشت: اگر انسان بتواند به قناعت و رضایت دست یابد، حتی چیزهای کوچک هم برای او بسیار ارزشمند و خوشایند می‌شود. من با درد و رنج خود این را فهمیده‌ام و به آن پی برده‌ام.

برداشت: به خاطر پیام من، کنجکاو و بی‌قرار شده‌ای. من لیاقتم این است که نوشته تو را به بهترین شکل آماده کنم.

برداشت: چرا نباید آسمان در اختیار من باشد، وقتی که سخن خورشید به ستایش شاه اولیا جریان دارد؟

برداشت: هر چقدر هم که تلاش کنم، روزی به دست نخواهم آورد. اگر چه من بیشتر از آسیاب‌ها در این راه گردانده‌ام و سختی کشیده‌ام.