غزل شمارهٔ ۵۴۹۳

برداشت: از ناامیدی و ناکامی که حامی من بود، غم و درد خود را به آستان تو آوردم و دعای تو را با دلی پر از امید، به مكانی دیگر منتقل کردم.

برداشت: در این مدت که عمر من به پایان رسید، در دنیای زیبایی باختی نداشتم جز اینکه فقط اشک ریختم.

برداشت: اگر خون هم بریزد، بر اثر کم‌کاری من است، چرا که من دست خالی و بی‌چیز، همچون پرنده‌ای که از بال خود می‌کاهد، از آن موی کمر گرفتم.

برداشت: من را در میان سربازان جهان، بزرگ و سررشته دار می‌انگاری که با دل‌نگرانی به خاطر زیبایی چهره‌ات، از زلفت دل به دلم درآورده‌ام.

برداشت: برهمن، که یک شخصیت مقدس در هندوان است، در گرمائی که دارد، به صندل سوزانیده می‌شود. این احساس همان‌قدر مهم است که در پیش پای بت، تا بتواند درد و رنج خود را تحمل کند.