غزل شمارهٔ ۵۴۹۲

برداشت: من با کمال میل و رغبت زندگی‌ام را به محبوبی با زیبایی خاص تقدیم کردم و از این انتخاب پشیمان نیستم، چرا که همچون طلا، ارزش خود را به طلا داده‌ام.

برداشت: به رغم تلاشم برای شستشوی چشمانم به زیبایی و درخشندگی چهره معصومش، نتوانستم به شایستگی آن را ببینم.

برداشت: به خاطر شرم و خجالت نمی‌توانم سرم را بالا ببرم، مانند شاخی که میوه‌ای ندارد. هرچند از هر کس آسیبی دیدم، در عوض من ثمره‌ای خوب به دست آوردم.

برداشت: بادبان من در میان طوفان به رقص درآمده و هدایت کشتی‌ام را در دست گرفته است؛ من آن را به سوی دریای پرخطر هدایت کرده‌ام.

برداشت: اگر به من سختی و آسیب رسانده‌اند، من در پاسخ به آنها چیزی بد نگفتم، بلکه با روحی شاد و دل شیرین به آنها پاسخ دادم.

برداشت: مرغ سحر به صدای من شروع به نواختن کرد و من، در میان کسانی که ناله می‌زنند، خود را آماده کردم تا به آواز بپردازم.

برداشت: هیچ مقاومتی از جانب من وجود نداشت، بنابراین بهاری که در دل دیوانه‌ام بود را در کوچه و بازار فریاد می‌زدم.

برداشت: به دلیل تلاش بسیار و زحمت‌های فراوانم، در نهایت چیزی جز نتیجه‌ای تلخ به دست نیاوردم. من مانند سنگ‌تراش که با تلاش و مهارت خود حجاری می‌کند، هنری را که باید به دیگران تقدیم می‌کردم، به ثبت رساندم، اما در این مسیر، خیلی از چیزها برایم بی‌معنی شده‌اند.

برداشت: هر زمانی که درد و رنجی به من می‌رسد، از آن نشانه‌ای از بهروزی و خوشبختی برایم وجود دارد. این نشان‌دهنده این نیست که من از ناتوانی و کمبود انتخاب به این درد‌ها دامن زدم، بلکه نشان‌دهنده نیروی من در مواجهه با چالش‌هاست.

برداشت: به شدت در درون خود فرورفته‌ام و به مسائل کوچک و جزئی توجه کرده‌ام تا جایی که توانستم از شعله و راز درون سنگ سخت باخبر شوم.

برداشت: در این بیت، شاعر به بیان حال خود می‌پردازد و می‌گوید که وقتی حرف می‌زند، مانند سوفار (ساز موسیقی) به شدت و با شور و شوق صحبت می‌کند. او در دل خود احساساتی عمیق دارد و به دیگران نیز قدرت و انرژی می‌دهد، همانگونه که تیر آهنین می‌تواند به هدفی برسد. این بیت نشان‌دهنده‌ی غنای احساسات و تاثیرگذاری کلام شاعر است.