غزل شمارهٔ ۵۴۹۱

برداشت: اگرچه مانند درختان سرو و بید و شمشاد، که ثمره‌ای ندارند، من از سنگ کودکان آزار نمی‌بینم و از پیوندها آزاد هستم.

برداشت: خوشا به حال آنها که می‌دانند چه کسی شکارچی آنهاست. من آن شکارم که از لذت گرفتار شدن نمی‌دانم شکارچیم کیست.

برداشت: من از انتقادات بی‌رحم و دلسوزان نمی‌لرزیم، زیرا عشق اساس وجود من را با سختی‌هایش بنا کرده است.

برداشت: با وجود اینکه از یاد بردم خودم را به خاطر فراموشی‌های پیری، اما خوشحالم که روزهای جوانی‌ام را فراموش کرده‌ام.

برداشت: زندگی من بیهوده وقت‌ها را تلف می‌کند. من مانند کودکی هستم که معلمش فقط با شوخی او را آزاد کرده است و هیچ‌گاه نمی‌تواند اصلاح شود.

برداشت: چرا باید به آسمان نسبت بدهم؟ من از دیگران شکایت نکنم، چون در چرخش و تغییرات زندگی‌ام، همچون فولاد از جوهر خودم ثابت و مقاوم هستم.

برداشت: به خاطر بیکاری، نمی‌خواهم در کار کسی دخالت کنم. نمی‌دانم چه راز و حکمتی در آفرینشم از سوی خداوند وجود دارد.