غزل شمارهٔ ۵۴۹۰

برداشت: من چگونه می‌توانم کنترل خواسته‌های قلبم را به دست بگیرم، در حالی که من مانند یک تاب، می‌خواهم به آن موی چرخان پیچ بخورم؟

برداشت: من به قدری بی‌پروا شدم که مانند نسیمی هستم، از آن شرافت و پاکدامنی که می‌توانم دست گل را در حضور باغبان به دور بپیچم.

برداشت: اگر من مانند قطره‌ای شبنم از گلی راحت بخوابم، به مانند مویی بر روی آتش، دور از آن دل‌فریبی که در وسط است، می‌پیچم.

برداشت: در مورد زیبایی و چهره‌اش به گونه‌ای می‌گویم که به هیچ کس آسیب نرسد؛ همان‌طور که گل را از چشم بد دور نگه می‌دارم و در فصل پاییز پنهان می‌کنم.

برداشت: بهشت مثل چیزی است که وعده‌اش داده شده و طرفداران زیادی دارد، اما من ترجیح می‌دهم به لذت‌های واقعی و حال حاضر بپردازم و به جای وعده‌های آینده، از زیبایی‌های امروز بهره‌مند شوم.

برداشت: به خاطر خنده‌ای که من موجب شادی دیگران می‌شوم، تا کی باید در این محیط مانند زعفران خودم را پنهان کنم؟

برداشت: من به اندازه‌ای قوی نیستم که روزی را تصور کنم که طعمی نرم‌تر از مغز، به من برسد. اگر درد و رنج را دور کنم، چه بسا که به آرامش برسم.

برداشت: اگر از محبوبم حمایت و کمک بگیرم، می‌توانم به راحتی همه چیز را در هم پیچیده و تمام دنیا را در یک لحظه به دست آورم.

برداشت: در این گلستان، هیچ غنچه‌ای ناراحت نخواهد شد، اگر من تمام عمرم مانند آب روان بر خود بپیچم و به خودم غم نخورم.