غزل شمارهٔ ۵۴۸۸

برداشت: به یاد چهرهٔ زیبا و گرم آن شخص، به جمعی رفتم و وقتی به پای شمع رسیدم، مانند یک اشک از وجود خودم جدا شدم.

برداشت: نتوانستم نشانی از آن آهوی آزاد که در دل داشتم پیدا کنم، حتی با اینکه چندین بار به دشت ختن سفر کردم و بوی او را جستجو کردم.

برداشت: به نزدیکی چهره زیبا و فریبنده یوسف نروید، چون من با درد جدایی و حسرت از یک پیرهن عبور کرده‌ام.

برداشت: به خاطر تنگی و سختی شرایط، نمی‌توانم زیبایی و لبخند او را ببینم. در واقع، آن‌قدر غرق در افکارم هستم که خودم را هم نمی‌بینم، چه برسد به آن لبخند.

برداشت: تمامی کارهای من به خاطر نگاه توست، ای ساقی. این جام را از من بگیر چون که من از خودم خارج شده‌ام.

برداشت: هیچ‌کس از همراهانم نتوانست شمعی برای روشنی راهم بگیرد و من با تکیه بر عزم و اراده‌ام، مانند یک کوه‌کن، از این تاریکی بیرون رفتم.

برداشت: گل به خاطر من زیبا شد و بلبل به خاطر صدای من نواخت. اما وقتی من از چمن دور شدم، اثرات حسن و عشق دیگر باقی نماند.

برداشت: من نمی‌توانم به خاطر رایحه‌ی پیراهن تو از خودم دور شوم، زیرا در این لحظات سخت و سنگین در دنیای اندوهناک غرق شده‌ام.

برداشت: از ذرات جهان جدا نشده‌ام، مانند خورشید که از آن بهره و روشنی می‌گیرم. هرچند که ممکن است برای مدتی در ابرها پنهان شوم، اما وجودم همچنان برقرار است.

برداشت: در دنیای روحانی و تجردی به عنوان پادشاه وجود داشتم، اما نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد که به زندان جسم و دنیا گرفتار شدم.

برداشت: به زندگی ابدی بازگشتن، سختی‌های مسیر را نمی‌سازد؛ چون من با یک حرکت چشم، بدون خودش بودن از پا در آمدم.

برداشت: به آسانی نمی‌توان به عمق سخنان صائب دست یافت، زیرا دلم به تلاشی بی‌پایان برای یافتن معنا و مفهوم مشغول است.