غزل شمارهٔ ۵۴۸۷

برداشت: شما به من می‌گویید که در زمان قحطی و کمبود، ارزش کالا پایین می‌آید، اما من مانند خورشید تابان هستم که حتی اگر بر زمین بیفتم، همچنان ارزش و نور خود را حفظ می‌کنم.

برداشت: اگر من از نوا و آهنگ خود غافل شوم، جهان به رنگ غم و اندوه درخواهد آمد، اما وقتی که من با شور و شوق می‌نالم، آسمان به وجد می‌آید و شاداب می‌شود.

برداشت: در این دریای پرموج و پرآشوب، انگار من مانند یک حباب هستم که هر بار با نگاهی به اطراف، ممکن است به گرداب نابودی بیفتم.

برداشت: من همچون آتش، از وابستگی‌ها رهایی یافته‌ام. اگر هم بر روی بوریا (پارچه‌ای ساده) بیفتم، دیگر هیچ تصوری از گذشته و نقش پیرامونم نخواهم داشت.

برداشت: من از حال خودم بی خبرم، همانند سوزن که از نوسان‌های خود آگاه نیست. نمی‌دانم چطور باید حرکت کنم و به کجا بروم.

برداشت: من از صدا و شکست نمی‌افتم؛ حتی اگر صد بار بشکنم، باز هم به پا می‌ایستم. اما اگر در برابر یک شکست کوچک بیفتد، از پا درمی‌آیم.

برداشت: زمانی که اختیار و کنترل خود را مانند برگی در فصل پاییز از دست دادم، مانند باد و برق، خاک مرا به هر سمتی که بخواهد می‌برد و نمی‌دانم تا کجا می‌افتم.

برداشت: اگرچه من مانند پرتو خورشید با دیگران سازگار نیستم، اما اگر خاری به من آسیب بزند، ممکن است از پا بیفتم.

برداشت: من هرگز نمی‌توانم برای کسب افتخار تلاش کنم، زیرا عزیزانم که برایم بسیار ارزشمندند، هر جا که باشم مانند سایه‌ای مرا دنبال می‌کنند.

برداشت: در آینده‌ای روشن برای من هیچ امیدی وجود ندارد، و اگر در کار زندگی‌ام مشکلاتی پیش بیاید، این مشکلات به من آسیب خواهند زد.

برداشت: برای به دست آوردن روزی تلاش و کوشش می‌کنم، اما هیچ ثروتی از جیبم به دست نمی‌آید؛ چون مانند گل به زمین می‌افتم و پژمرده می‌شوم.